Aruba en haar centraal gelegen, levendige hoofdstad Oranjestad lijken gemaakt voor het toerisme: fantastische omstandigheden en een vriendelijke bevolking. Bovendien verbergt het land van playa nog een paar onvermoede schatten, terwijl Nederland – gelet op de witgebiesde Hollandse gevels in pastelkleuren, een oude Friese molen en een vuurtoren – nooit ver weg is...
Een van de grootste mysteries van Aruba zijn de rotsformaties van Ayo, eens de woonplaats van de oorspronkelijke eilandbewoners, de Arowak-indianen. Alsof een of andere magische kracht de rotsen in deze verder zanderige omgeving ooit op elkaar heeft gestapeld. Tot op de dag van vandaag moeten wetenschappers de verklaring schuldig blijven.
Aruba mag dan droog zijn, het weerhoudt trekvogels er niet van om het eiland als tussenstop op te nemen in hun reis. Het Bubali Vogelmeer om precies te zijn, dat uit twee onderling met elkaar verbonden kunstmatige meren bestaat. Wie met verrekijker even de tijd neemt, wordt een gedetailleerde blik gegund op purper- en zilverreigers, schaarbekken, meerkoeten, aalscholvers en een groot aantal eendensoorten. Voor een nog beter zicht is er een uitkijktoren geïnstalleerd.
Het is een van de grootste wonders van de natuur: de cyclus van ei tot rups tot pop tot vlinder. In de Arubaanse vlindertuin, waar tussen de 500 en 800 van deze elegante wezens vanuit alle windstreken rondfladderen, weten ze er alles van. Schoonheid waar je vlinders van in je buik krijgt!
Juancho Irausquin Boulevard, Oranjestad
Piraten, zeerovers, boekaniers. Eenmaal in de grotten van Aruba is er weinig fantasie nodig om je voor te stellen dat deze eens de schuilplaats waren voor zeeschuimers. Er bestaan er verschillende. Zo is er de heilige Lourdesgrot in Seroe Pretoe bij San Nicolas. Wie iets meer durf heeft, stapt de Guadirikiri-grot binnen, waarin twee met zonlicht doorschenen kamers verantwoordelijk zijn voor een van de meest fotogenieke plekken van Aruba. Durf? De kleine vijftig meter lange tunnel alhier is ook het domein van honderden vleermuizen. De populairste grot is echter de Fontein, vanwege de rotstekeningen van de Arowak-indianen, de vroegste bewoners van het eiland.
In vroeger tijden wist men nooit welke dreiging uit zee kon opdoemen. Als verdediging bouwden de Arubanen in 1796 daarom Fort Zoutman. De vesting – het oudste gebouw van Aruba – kreeg in 1868 gezelschap van de Willem III Toren en biedt na een grondige restauratie in 1974 ook onderdak aan het Historisch Museum.
Op 2 september 2005 voltrok zich een kleine ramp op Aruba toen de 30 meter lange en 10 meter hoge Natural Bridge, de bekendste attractie van Aruba, instortte. De brug kon ontstaan door de slijpende kracht van de zee, maar viel vervolgens ten prooi aan de eroderende werking van zeewater en wind. Bent u in de buurt, dan toch even kijken naar een kleinere, natuurlijke brug plus de resten van de gevallen trekpleister.
De locatie voor de Alto Vista Kapel is op z’n minst opmerkelijk te noemen: een ruim 70 meter hogekalksteenheuvel aan de ruige noordkust. Het waren indianen die de eerste fundamenten legden voor het kerkje, waarna het door de jaren heen verschillende metamorfoses onderging. Tegenwoordig is het gebouwtje met z’n karakteristieke gele kapel mooier dan ooit en geniet het bekendheid als de Bedevaartskapel. U bereikt de plek van vrede en meditatie via een bochtige weg, die als symbool voor de kruisweg is geflankeerd door witte kruisen.
Aruba dankt haar naam aan de legende die wilde dat er op het eiland oro ruba (Spaans voor ‘rood goud’) was te vinden. Rood goud is er nooit gevonden, wel geel goud, in 1824 om precies te zijn. Wie even aan die roemruchte tijd wil ruiken, brengt een bezoek aan de verlaten goudmijnen van Bushiribana. Nu slechts overblijfselen, maar destijds goed voor meer dan 3 miljoen pond goud.